Wydarzenia

Koparki kojarzą się nam najczęściej z maszynami o standardowych wymiarach, które można spotkać na wszystkich budowach. Jednak na świecie można odnaleźć koparki o imponujących rozmiarach, które nie przypominają zupełnie tych dobrze nam znanych z placów budowy maszyn.

Ich wygląd może u niektórych ludzi budzić przerażenie, ale wydajność ich pracy zachwyca każdego! Te giganty są nazywane koparkami wielonaczyniowymi i stosuje się je w górnictwie odkrywkowym, przy wykopach szerokoprzestrzennych, do skarpowania nasypów oraz na składach materiałów sypkich. Swoją nazwę zawdzięczają charakterystycznej budowie. Są wyposażone w wiele czerpaków lub skrobaków, czyli naczyń służących do kopania, umieszczonych w równych odstępach na łańcuchu albo kole.

Jak wygląda największa koparka świata i jaka jest jej wydajność pracy?

Największa koparka świata powstała w 1978 roku, kiedy niemiecka firma Krupp zaprojektowała i wyprodukowała wielką maszynę służącą do usuwania nakładu przed rozpoczęciem prac związanych z wydobywaniem węgla. To Bagger 288, ogromna koparka z kołem nadsiębiernym. Jej wymiary robią wrażenie – długość tego monstrum to aż 240 metrów, a wysokość to 96 metrów. Aby móc pracować, potrzebuje ona 16,56 megawatów zewnętrznie dostarczanej energii elektrycznej. Ta imponująca maszyna ma wydajność utrzymującą się na poziomie 240 ton węgla lub 240 tysięcy metrów sześciennych nakładu na dzień. Węgiel, który w przeciągu jednego dnia jest wydobywany przy użyciu tej koparki, zajmuje 2400 wagony kolejowe!

Do czego wykorzystuje się liny stalowe w koparkach wielonaczyniowych?

Liny stalowe w koparkach wielonaczyniowych są wykorzystywane jako liny wantowe, będące sprężystym zawieszeniem organu urabiającego, a także jako liny mechanizmów zwodzenia organów urabiających. W koparkach kołowych stosowane jest podwójne olinowanie. Lina znajdująca się po lewej stronie wciągarki głównej jest mocowana z jednej strony do bębna mechanizmu podnoszenia, z którego nabiega na wielokrążki (stały oraz ruchomy) umiejscowione po tej samej stronie wysięgu co napęd wciągarki. Lina ta biegnie następnie na wielokrążki po przeciwnej stronie wysięgnika, a jej koniec jest mocowany w tulei stożkowej. Olinowanie znajdujące się po prawej stronie wciągarki głównej prowadzone jest analogicznie. Dzięki takiemu sposobowi olinowania liny są zabezpieczone przed nierównomiernym wydłużaniem się.